Dat PFAS schadelijk is voor de gezondheid werd ondertussen al meermaals aangetoond.

Dat PFAS voorkomt in ons milieu, zelfs tot in de eieren van onze tuinkippen, werd al meermaals geconstateerd in Zeeland en in de Schelde.

Dat is “Niet Pluis”.

Lees verder hierover in het stuk ‘PFAS: gezondheidsrisico's, vervuiling in Zeeland en rond Antwerpen, de Schelde, en de documentaire “Niet Pluis” ‘

Vijftig jaar na de overstromingen van 1976 stond Ruisbroek stil bij een ingrijpende bladzijde uit zijn geschiedenis. De herdenkingsplechtigheid bracht slachtoffers, inwoners en beleidsmakers samen in verbondenheid. Ooggetuige Gaston Maes en schepen Yvo Van Damme gaven een pakkende getuigenis van de gebeurtenissen uit 1976. De ramp toonde pijnlijk aan hoe kwetsbaar onze regio der lage landen was, en nog steeds is, voor wateroverlast. Tegelijk vormde ze het startpunt voor intense samenwerking tussen gemeenten, gewesten en waterbeheerders: dankzij die samenwerking kwamen er sterkere dijken, betere waterbeheersing en doordachte ruimtelijke planning. Wat Zeeland 1953 was voor het Deltaplan in Nederland, was Ruisbroek 1976 voor het Sigmaplan in België.  Verwachting is dat het Sigmaplan zal afgewerkt worden in 2030.

Ook crisisbeheer, waarschuwingssystemen en preventie werden structureel verbeterd: de realisaties van de voorbije decennia bewijzen dat enkel gezamenlijke inspanningen het verschil kunnen maken. Deze herdenking is daarom niet alleen een moment van herinnering, maar ook van dankbaarheid. Dankbaarheid voor de veerkracht van de gemeenschap en de inzet van vele partners. Dankbaarheid ook voor de bevolking van Ruisbroek die de problematiek onder de aandacht van het staatshoofd bracht in 1976, uitermate ongewoon voor die tijd, en toenmalig koning Boudewijn I nam deze boodschap ter harte.  Met die geest geven de Ruisbroekenaars aan dat bouwen aan een veiligere toekomst enkel in samenwerking kan.

Felicitaties aan burgemeester Koen Van den Heuvel en zijn team om met deze serene herdenkingsplechtigheid iedereen te verzamelen en deze boodschap van samenwerking te brengen.

Het boek “Het betonnen beleid” (2025) van Quinten Jacobs analyseert hoe het politieke systeem vastloopt doordat politici door ingewikkelde staatsstructuren, verstikkende regels en internationale afhankelijkheden nauwelijks beleidsruimte hebben om echte problemen als migratie, economie en energie aan te pakken. Daardoor blijft beleid vaak stilstaand en ongeïnspireerd, wat leidt tot verlies van vertrouwen in traditionele partijen. Jacobs legt uit waarom dit zo is en doet pleidooien voor hervormingen, zoals sterkere regio’s binnen een democratischer, federaal Europa met minder belemmerende regelgeving en meer ruimte voor daadwerkelijke politieke besluitvorming.

Leon Dhaene, Voorzitter van n²water, formuleert zijn kritische bedenkigen en dient de auteur van wederwoord met als voorbeeld het waterbeheer en de uitvoering van de Kaderrichtlijn Water.